Σ’έψαχνα!

Δεν ξέρω να σου πω αν τα ετερώνυμα ή τα ομώνυμα είναι που έλκονται τελικά, τι είναι έρωτας αγάπη, ο ενθουσιασμός σε τι διαφέρει, αν υπάρχει κάποιος για όλους και τι γίνεται μ’ αυτούς που δεν τον βρήκαν, όπως μου ζητήθηκε πρόσφατα να γράψω.

Όσα δεν είπα…

Δεν ήθελα να ‘ρθω. Ούτε να σε δω. Δεν είχαμε τίποτα να πούμε. Είναι απ’ αυτές τις ιστορίες τις περίεργες γεμάτες ερωτηματικά και κύκλους. Φαύλους. Την πρώτη φορά που σε είδα, όταν γνωριστήκαμε, πάγωσαν όλα. Χημεία.

Υστερόγραφο

Κατηγόρησα εσάς ότι δε λέτε στα ίσα όσα σκέφτεστε ή θέλετε και όταν το ‘κανες σε πάγωσα γιατί δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Βλέπεις δε με προετοίμασα, «εγώ η αυθόρμητη». Είναι περισσότερα απ’ όσα δείχνω ή σκέφτομαι. Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ ή να τα δείξω.

Πεφταστέρια

Πρόσωπα οικεία μεγάλα τραπέζια γιορτινά χρώματα αρώματα συζητήσεις και γω να ψάχνω χαμόγελο να φορέσω, συναίσθημα να ντυθώ. Εκείνα τα μάτια μου αγωνιωδώς να σε ψάχνουν, το βλέμμα μου να μένει στην άδεια σου καρέκλα, να παίρνω παρουσίες. Χρόνο με το χρόνο λιγοστεύουμε.

Ξέρεις τι μου ‘λειψε;

Μου λείπεις. Πόσο μου λείπεις να ’ξερες. Μου λείπουν αυτοί που δεν έχουν τη φωνή σου. Την τόλμη σου. Το θάρρος της αλήθειας και των θέλω τους. Ξέρεις, κρυβόμαστε πίσω από ανασφάλειες που διψούν για επιβεβαίωση για λόγια που μένουν μόνο ειπωμένα στο βωμό αυτής, χωρίς λόγο ουσία αιτία, ανάγκες δίχως ανάγκες, άνθρωποι μικροί ανάξιοι…

Να κρατάς πάντα κάτι για σένα!

Μακριά ή πολύ κοντά; Τόσο κοντά όσο. Κοντά και μακριά. Μαζί αλλά και χωριστά. Εμείς αλλά και εγώ. «Να κρατάς πάντα κάτι για σένα» μου ‘λεγε ο μπαμπάς μου. Και είναι αυτό που πάντα κρατώ και γω από ‘κεινον. Πράξη να το κάνω του το υποσχέθηκα. Να δίνεις όσα μπορείς. Πολλά μα όχι όλα. Τα…

Όταν το ρολόι της ψυχής χτυπήσει μεσάνυχτα

Όταν το ρολόι της ψυχής χτυπάει μεσάνυχτα, οι νεράιδες της ψυχής οφείλουν να το υπηρετήσουν. Να την ευχαριστήσουν, να την προστατέψουν. Λένε είναι κάτι ώρες, οι χειρότερες λένε. Δεν υπάρχει καλύτερο και χειρότερο θα πω. Οι σκέψεις μας όλα τα γεννούν. Απλά κάποιες στιγμές τις βοηθούν οι συνθήκες. Τις ταΐζει η εκκωφαντική σιωπή και τις…

Εμείς οι λίγο φευγάτοι

Είναι κι οι άνθρωποι, οι ασυμβίβαστοι. Εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που δε μπαίνουν σε καλούπια. Που από πουθενά δεν τους πιάνεις. Που θαρρείς πως ποτέ δεν τους συναντάς. Που εύκολα πιέζονται και ασφυκτιούν. Που πρέπει να τους αγγίξεις τόσο όσο. Που γλιστρούν σαν αερικά. Δεν ξέρεις πότε και αν τους έχεις. Που ακόμη κι όταν…