Καλοκαίρι!

Ήρθε πάλι το καλοκαίρι, φλογερό, αλέγκρο και ανυπόταχτο. Μου έφερε θάλασσες και κύματα κι αλμύρα, ηλιοβασιλέματα, ματωμένους ουρανούς και ξαστεριά στα μάτια. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα αστέρια είδα το πρόσωπό σου να λάμπει σαν πανσέληνος. Ασημένιος πρίγκιπας κατέβηκες τα χρυσαφένια σκαλοπάτια τ’ουρανού και στάθηκες δίπλα μου. Καλοκαίρι μαζί σου! Σαν ψέματα μου φαίνεται!

Η Aμυγδαλιά

Στην πιο απόμερη γωνιά του κήπου μου, κατάλευκη αμυγδαλιά τα κλαδιά της άπλωσε στην μέση του χειμώνα.

Μέσα από μια φωτογραφία

Γρήγορα ήρθε αυτός ο χειμώνας και πάλι σαν ριπή ανέμου, έφυγε από κοντά μας αφήνοντάς μας πανέμορφες στιγμές αλλά και πολύ κούραση. Κι όταν οι προηγούμενοι μήνες έχουν σηματοδοτηθεί από το γέλιο, την αθωότητα, το άγχος, την αγωνία μικρών και μεγάλων μαθητών, το τέλος αυτού του χειμώνα φέρνει μια παράξενη συγκίνηση, ίσως και θλίψη, που…

Σεργιάνι στις αναμνήσεις.

Περπατούσε για τελευταία φορά στους δρόμους που αγάπησε. Σεργιανούσε στα σοκάκια του Ηρακλείου σαν να βρίσκονταν σε μυθικό λαβύρινθο, ένα λαβύρινθο που γνώριζε σαν την παλάμη του χεριού του κι όμως ποτέ δεν μπόρεσε να ξεφύγει από αυτόν. Κάθε βήμα και μια του αθηβολή.

Ποιήματα από την Ειρήνη Μαθιουδάκη!

Αγάπη…   Μια κατακόκκινη πυρά καίει στα μάτια σου κάθε φορά που κοιτάζουν τα δικά μου. και χείμαρροι ορμητικοί ξεχύνονται να πνίξουν κάθε σκέψη, κάθε αμφιβολία που με κρατά.

Της Ανάστασης το φως…

Άνοιξη ξανά στη φύση. Η πλάση αναγεννάται από την αρχή, στολίζοντας τα πάντα με το δροσερό πράσινο χρώμα στο χορτάρι, τα ευωδιαστά πολύχρωμα λουλούδια και το απαλό τραγούδισμα των πουλιών που χαρούμενα πετούν από κλαδί σε κλαδί. Άνοιξη και στην καρδιά μας. Μέσα στην τόση απαισιοδοξία που μας πλημμυρίζει, προσπαθούμε  με νύχια και με δόντια…

Όταν εσύ κοιμάσαι…

Άλλη μία νύχτα κουρνιάζω δίπλα σου σε αυτό το στενό κρεβάτι, που λες και φτιάχτηκε μόνο για εμάς τους δύο. Εκεί, μέσα στην αγκαλιά σου, είναι όλος μου ο κόσμος. Χαμογελώ ευτυχισμένη και δεν αργώ να αποκοιμηθώ, καθώς τα χείλη σου αφήνουν απαλά ένα φιλί στα μαλλιά μου… εσύ μένεις εκεί, ξύπνιος να με αγκαλιάζεις…

Ευλογία

Η μαγεία στα μάτια των παιδιών Η σημερινή ημέρα ήταν τόσο κουραστική που ευχήθηκα να μην την ξανασυναντήσω στο δρόμο μου! Όμως, έτσι δεν γίνεται κάθε μέρα; Εργασίες που τρέχουν, διάβασμα που πρέπει να γίνει, πειράματα που σπάνια πετυχαίνουν κι ένας καθηγητής που διψάει για αποτελέσματα.

Όνειρα ή απλά υποχρεώσεις;

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 7, σήμερα όπως και κάθε ήμερα, σηματοδοτώντας την έναρξη μίας ακόμη ευκαιρίας. Ένα ακόμη βήμα πιο κοντά στο όνειρο. Ό,τι κι αν αυτό σημαίνει για τον καθένα από εμάς.

«Αρχή Διατήρησης της… ψυχής»

Τι είναι άραγε το συναίσθημα; Είναι όλα αυτά που νιώθουμε μέσα στην μέρα; Χαρά, θλίψη, πόνος, απογοήτευση, πείνα, δίψα, έρωτας, αγωνία, θυμός, ένταση, αγάπη…  είναι μια θάλασσα χωρίς τέλος, άλλοτε φουρτουνιασμένη κι επικίνδυνη, κι άλλοτε γαλήνια, ήρεμη και στοργική…