«Τικ-τακ»

Τικ-τακ.Για άκου μελωδικά που ηχεί επάνω στο ξωκκλήσι. Άσμα αργό, αρχοντικό να υποδεχτεί εσένα. Τικ-τακ.Για δες πώς λάμπει από ομορφιά εκεί στην κορυφή του.Φόρεσε τ’ άσπρα του κι αυτό σαν νύφη στολισμένη. Τικ-τακ.Για κοίτα πώς ακολουθεί τους χτύπους της καρδιάς μου.Θαρρείς και δεν εχτύπησε ποτέ του μοναχό. Τικ-τακ.Για θαύμασε την προσμονή,τη γλύκα στη χροιά του,ξεσήκωσε…

«Στάλες καφεΐνης»

Φίλε μου,εσύ που πάντα μ’ επέλεγες για τα καλά και τα στραβά μου,κάνε καμιά βόλτα απ’ το στέκι μας . Φοβάμαι μη το ξέχασες,μα ξέρω – θα θυμάσαι. Όχι, δεν συνέβη το απρόοπτο,που αναμένεις ν’ ακούσεις -τη ζωή μού την κάνανε λίμνη δίχως βότσαλα καιρό τώρα-μα χαθήκαμε, ρε κολλητέ. Είχαμε υποσχεθεί πώς θα διαφέραμε και…

Λέγε με … «Κορόνα».

Η αρχική σου σελίδα έχει καταντήσει πιο γραφική κι απ’ το «τίποτα» της νευριασμένης γυναίκας. Τα δημοσιεύματα κυμαίνονται ανάμεσα στα κουλουράκια που έφτιαξε η γειτόνισσα μαζί με την μικρή της σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την απασχολήσει, στις προτροπές της καμπάνιας του #μένουμε_σπίτι, στις ανεύθυνες «επαναστάσεις» όσων ξεμύτισαν,  και –φυσικά!- στη συνεχιζόμενη ειδησεογραφία που φέρει…

Ορτανσίες!

Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις…

Αύγουστος!

Τ’ ακροδάχτυλά μου άγγιξαν διστακτικά το ημερολόγιο τοίχου. Με μια αδέξια κίνηση, τσαλάκωσαν το χθες κι έμειναν να ψηλαφίζουν την ολοκαίνουργια γυαλιστερή σελίδα. 23 Αυγούστου – πέρασε ο καιρός. Ο χτύπος της εξώπορτας θρυψάλιασε τη σιωπή του δωματίου. Μια σκονισμένη απ’ τη λήθη καθημερινότητα αναζητούσε διακαώς το μερτικό της. Έπρεπε ν’ ανασυνταχθώ. Γέμισαν οι μπαταρίες,…

Μαζί τους είμαι εγώ…

Μαζί τους υπήρξα παιδί. Στρίμωξα το κορμί μου πλάι στο δικό τους στην πρώτη σχολική προσευχή. Ξεχώρισα τα ονόματά τους μέσα σε τόσων άλλων συμμαθητών – λες κι ήταν της μοίρας γραφτό να σημειωθούν με μελάνι ανεξίτηλο σε μια εκλεκτή λίστα της καρδιάς μου. Μοιράστηκα μαζί τους το πρώτο μου επαγγελματικό γραφείο – το θρανίο…

Νομίζω ερωτευόμαστε…

Μαζί της. Μ’ αρέσει να την παρατηρώ στ’ αληθινά της – σ’ όλες εκείνες τις στιγμές τις απλές, τις ανεπιτήδευτες. Καθώς ενώνονται τα χείλη μας, αφήνω μισάνοιχτα τα μάτια και βλέπω τα δικά της να σφαλίζουν ηδονικά. Κάθε φορά η ίδια ερώτηση να κατακλύζει το νου μου· πόση ομορφιά μπορεί να χωρέσει σ’ ένα μονάχα…

Μαμά, τι είναι αγάπη;

Μαμά, τι είναι αγάπη; -Πώς σου ήρθε αυτό τώρα, μικρό μου; -Μας είπε η κυρία στο σχολείο πώς ο Χριστούλης δίδασκε αγάπη, αλλά δεν μας εξήγησε τι είναι αυτό. -Α, μάλιστα. -Βασικά, ίσως ξέρω. Ο Κωστάκης είπε χθες στην Νίκη ότι την αγαπάει και της χάρισε ένα λουλούδι και μετά άρχισε να τρέχει, γιατί τα…

Όχι φίλη μου’ δεν είναι όλοι ίδιοι…

Ξεκλειδώνεις την εξώπορτα και εισβάλεις βιαστικά στο αδειανό σου σπίτι. Ενώ εκείνη σφραγίζει πίσω απ’ την γυρισμένη σου πλάτη, εσύ κατευθύνεσαι γοργά προς το υπνοδωμάτιο. Μέσα στην αγαρμποσύνη σου, χτυπάς το χέρι στην άκρη του γραφείου. Μερικά δάκρυα, που ανέμεναν την κατάλληλη αφορμή, ξεχύνονται στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλά σου. Τα απομακρύνεις όπως-όπως· δεν είναι ώρες για…

Υ.Γ.: Σ’ αγαπώ.

Ήθελε να χαράξει αυτή τη μέρα στη μνήμη της με τρόπο ανεξίτηλο. Μήνες τώρα, έπαιζε στο μυαλό του την σκηνή της έκπληξης, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε τίποτα να μην πάει στραβά. Έβλεπε τον εαυτό του να σκουπίζει τα δάκρυα συγκίνησής της και να σβήνει μαζί της τα είκοσι κεράκια της τούρτας και πετάριζε η καρδιά…