Όχι φίλη μου’ δεν είναι όλοι ίδιοι…

Ξεκλειδώνεις την εξώπορτα και εισβάλεις βιαστικά στο αδειανό σου σπίτι. Ενώ εκείνη σφραγίζει πίσω απ’ την γυρισμένη σου πλάτη, εσύ κατευθύνεσαι γοργά προς το υπνοδωμάτιο. Μέσα στην αγαρμποσύνη σου, χτυπάς το χέρι στην άκρη του γραφείου. Μερικά δάκρυα, που ανέμεναν την κατάλληλη αφορμή, ξεχύνονται στα αναψοκοκκινισμένα μάγουλά σου. Τα απομακρύνεις όπως-όπως· δεν είναι ώρες για…

Υ.Γ.: Σ’ αγαπώ.

Ήθελε να χαράξει αυτή τη μέρα στη μνήμη της με τρόπο ανεξίτηλο. Μήνες τώρα, έπαιζε στο μυαλό του την σκηνή της έκπληξης, προσέχοντας κάθε λεπτομέρεια, ώστε τίποτα να μην πάει στραβά. Έβλεπε τον εαυτό του να σκουπίζει τα δάκρυα συγκίνησής της και να σβήνει μαζί της τα είκοσι κεράκια της τούρτας και πετάριζε η καρδιά…

Φταίει…

Φταίει που απλώνονται τριγύρω μας χέρια βελούδινα, μα εμείς επιλέγουμε να χαρίσουμε χάδια σε νεκρωμένες οθόνες. Φταίει που έρχονται στο διάβα μας ψυχές όμοιες με χρυσάφι, κι εμείς συνεχίζουμε να αποκοιμιόμαστε αγκαλιά με τις μοναξιές μας. Φταίει που περιτριγυριζόμαστε από τοπία ανεξερεύνητα και παραμένουμε σφηνωμένοι στις βολικές μας καρεκλίτσες. Φταίει που διαθέτουμε θησαυρούς συναισθημάτων, κι…

Όσα δεν έχω…

Δεν ξέρω αν είμαι αυτό που ψάχνεις. Δεν γνωρίζω καν, αν έχω να σου προσφέρω όλα όσα ονειρεύεσαι κι αξίζεις. Ίσως περιμένεις ν’ ακούσεις πώς θα ‘μαι εκεί για σένα κάθε στιγμή, πώς θα σ’ αγαπώ για πάντα, πώς δεν θα σε πληγώσω ποτέ κι άλλους τόσους και τόσους μεγαλοπρεπείς υποσχέσεις, όπως εκείνες που συνθέτους…

Παντού μέσα σου και πουθενά τριγύρω.

Κοντεύει 21.00. Το κορμί σου έχει ριχθεί νωχελικά στο κρεβάτι κι εσύ χαζεύεις την αρχική σελίδα σε Facebook και Instagram. Σκάει μήνυμα απ’ τον κολλητό, που σε πληροφορεί πώς θα περάσει με τ’ αμάξι σε κάνα μισάωρο. «Θα το κάψουμε απόψε, αδερφέ!». Πρέπει ν’ αρχίσεις να ετοιμάζεσαι, αν και αισθάνεσαι έναν αδιόρατο κόμπο κοντά στο…

Ο πιο καλός ο μαθητής.

Ξεκίνησα το Δημοτικό με μια τσάντα μεγαλύτερη από μένα. Το πρώτο θρανίο με τράβηξε σαν μαγνήτης, χωρίς να γνωρίζω πώς θα με συντροφεύει σ’ όλο το πέρας της ακαδημαϊκής μου πορείας. Τα μπλε τετράδια χαίρονταν να φιλοξενούν τα καλλιγραφικά μου γράμματα και τα χείλη των δασκάλων έβριθαν επιβραβεύσεων, όταν μιλούσαν στους κηδεμόνες μου. Τους σχολικούς…

Σπίτι δικό μου.

Πάει καιρός , που θέλω ν’ αγοράσω ένα σπίτι · να το επιπλώσω και να το στολίσω, όπως εγώ επιθυμώ. Δεν μ’ ενδιαφέρει μεγάλο αν θα ‘ναι -ποτέ δε με συγκινούσαν οι πολυτέλειες. Καμωμένο μ’ αρετές να ‘ναι μονάχα (!) Στη μέση του σαλονιού να βάλω τραπέζι από ξύλο κέδρου -έχει ξεχωριστό άρωμα, λένε- και…

Νυχτερινή αποστολή.

Ήταν αργά – θα ‘χε πάει 3 το ξημέρωμα. Μόνο τα φώτα των χαοτικών λεωφόρων έλαμπαν · οι άνθρωποι έβλεπαν όνειρα – ή εφιάλτες. Εκείνη βγήκε στο δρόμο δίχως ομπρέλα, αδιαφορώντας για την καταιγίδα που ξεκίνησε λίγο νωρίτερα.  Άρχισε να διανύει νωχελικά τα αδειανά μονοπάτια της πόλης. Πόσο της άρεσε η αίσθηση της βροχής στα λιτά…

Σου ‘πα να φύγεις, μα εσύ έμεινες.

Απομακρύνσου, όσο είναι καιρός · σ’ είχα συμβουλεύσει απ’ την πρώτη στιγμή που οι ζωές μας ενώθηκαν. Είμαι αλλιώτικη, ιδιαίτερη, φουμάρω περίεργο καπνό… παιδεύω, πώς το λένε; Μια άγουρη ωριμότητα, το εγώ μου. Επιφανειακά συγκρατημένο, αναγκαστικά επιφυλακτικό, μα στα βάθη του ολόιδιο με παιδί ανεξερεύνητο. Σε μια εγρήγορση διαρκή ο νους μου. Σπάνια θα μ’…

Υπάρχει τελικά ανώδυνη αγάπη;

Θα ‘σουν – δε θα ‘σουν δέκα χρονών, μα εκείνη την μέρα την θυμάσαι σαν να ‘ταν χθες. Έπαιζες ανέμελος στο σχολικό προαύλιο, όταν –απρόσμενα-  έφτασε στ’ αφτιά σου ο ψίθυρος απ’ το έκπληκτο στόμα της συμμαθήτριας , που μόλις είχε μάθει το φοβερό μυστικό: «ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει· είναι ψέματα. Είδα πέρσι τον…