Όταν είσαι ευτυχισμένος είναι πάντα καλοκαίρι!

Είμαι ευτυχισμένη. Νιώθω ότι ζω μέσα από αυτό, ήταν οι λέξεις που έλεγα στη μαμά μου σήμερα αφού γύρισα από τη πρόβα χορού. Αρχές Σεπτεμβρίου και όλα ξεκινούν. Άλλο ένα μοναδικό υπέροχο καλοκαίρι μπορεί να φτάνει στο τέλος και να δίνει τη σκυτάλη σε έναν ακόμα πιο όμορφο χειμώνα.

Χύτρες!

Πρόσφατα μου ζητήθηκε να απαντήσω σε ένα σημαντικό ερώτημα: Γιατί θέατρο; Τι είναι για εμένα; Με μεγάλη ευκολία είπα, γιατί είναι ο τρόπος να εκφράσω αυτό που δε μπορώ με απλές λέξεις, απλές κινήσεις, ό,τι η καθημερινότητα δε μου το επιτρέπει.

Αν δεν υπήρχε η αποτυχία;

Έχεις σκεφτεί πως τις περισσότερες φορές που μαθαίνεις κάτι είναι μέσα από μια άσχημη, άτυχη, «κακή» εμπειρία; Έχεις ποτέ σκεφτεί πως θα ήταν αν οι εμπειρίες, αυτά που μάθαινες, ήταν μέσα από ευχάριστα γεγονότα;

Αυλαία, φώτα, φύγαμε…

Έχεις ποτέ νιώσει εκείνη την πιο γρήγορη εναλλαγή συναισθημάτων; Εκείνη που από τη μια στιγμή νιώθεις ότι η καρδιά σου θα σπάσει, θα γίνει χίλια κομμάτια, να ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου σα να επρόκειτο να πεταχτεί έξω από το στέρνο σου και από την άλλη στο επόμενο λεπτό να νιώθεις ήρεμος και χαλαρός,…

Ολόκληρο μισό…

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε. Όμως για να αρχίσει κάτι πρέπει κάτι άλλο να έχει κλείσει για εσένα. Να έχει ολοκληρωθεί, να έχει κάνει τον “κύκλο” του και να κλείσει. Υπάρχουν φορές που καταστάσεις ολοκληρώνονται, όχι με τον “όμορφο” που το είχες “πλάσει” στο κεφάλι σου, όμως ολοκληρώνονται, “παύουν” να υφίστανται.

Σκέψεις!

Καθημερινότητα. Εξαντλητική καθημερινότητα. Δουλειές, μαθήματα, πρόβες. Γυρνάς μετά από μια κουραστική μέρα σπίτι και ξαπλώνεις επιτέλους να χαλαρώσεις. Και έρχονται. Ναι, ναι σου χτυπούν και εσύ αβίαστα ανοίγεις.

Συναίσθημα ή λογική;

Έχεις σκεφτεί πόσες φορές έχεις βρεθεί στο μεγαλύτερο δίλημμα που σε καταδιώκει; Να πας με το συναίσθημα η τη λογική;

Απόσταση…

Δρομολόγια, λεωφορεία άνθρωποι πάνε και έρχονται. Σίγουρα έχεις βρεθεί σε μία κατάσταση από τις δυο. Και αν όχι ακόμα και στις δυο πίστεψε με θα βρεθείς κάποια στιγμή. Την λαχτάρα της προσμονής και το «τέρας» του αποχωρισμού.