Οι πληγωμένοι…

Εμείς οι νέοι Εμείς οι πληγωμένοι Γράφουμε για να ξεχάσουμε τις σκέψεις που μας βασανίζουν.   Είμαστε παράφωνες κραυγές που αντηχούν στο άπειρο.   Είμαστε τα πιο όμορφα τραγούδια με τους πιο πονεμένους στίχους.   Με τα μάτια βουρκωμένα και τα δάκρυα μας στεγνωμένα κοιτάμε το άπειρο και νιώθουμε την σκιά της Σελήνης να μας…

Έλα να πάμε στην Σελήνη…

Έλα να σου μιλήσω για τ’ απωθημένα μου, πριν συνειδητοποιήσω πως έχεις γίνει ένα από αυτά. Έλα να χαθούμε στο σύμπαν πριν χαθώ στο ατέρμονο κενό της κατεστραμμένης μου φιλοσοφίας. Έλα να μιλήσουμε για το απόλυτο δόσιμο ψυχής και σώματος. Πριν φοβηθώ να σου δώσω ακόμα και το χέρι μου. Πριν φοβηθώ πως θα με…

Μια βόλτα έξω από τις πύλες του παραδείσου…

«Κάπου κάπου με πιάνουν κάτι τάσεις αυτοκαταστροφής. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως φταίει που αυτές είναι η έμπνευση μου. Ή ίσως φταίει που κάτι νύχτες σαν αυτή, νιώθω σαν γυαλί. Τόσο εύθραυστο και όμορφο με τον δικό του μελαγχολικό τρόπο. Σχεδόν σε παρακαλάει να το καταστρέψεις. Ίσως γι’ αυτό.». Θυμάμαι σου είχα πει μια νύχτα. Ήταν…

Κάτι περισσότερο από έρωτας, κάτι λιγότερο από εθισμός

Είμαστε ερωτευμένοι με τον πόνο. Εθισμένοι στην αίσθηση της καρδιάς μας να φλέγεται. Βρίσκουμε κάτι το… ρομαντικό στην ιδέα του πόνου. Ίσως γιατί τον έχουμε αναπόφευκτα συνδέσει με τον έρωτα. Και του δινόμαστε ολοκληρωτικά. Το σχεδόν είναι η πιο πληγωμένη λέξη, γιατί ο έρωτας δεν είναι ευχαριστημένος με τίποτα λιγότερο από το απόλυτο. Το απόλυτο…

Το κορίτσι που αιμορραγεί μελάνι

Βρήκα επιτέλους ένα μέσο για να εκφράζομαι στην απέραντη κενολογία της καθημερινότητάς μου. Περνάω τα βράδια μου κρυμμένη σε παλιά τετράδια, να κάνω παρέα σε στυλό τελειωμένα, προσπαθώντας να αφήσω το σημάδι μου στον κόσμο… Κι αραδιάζω άδειες λέξεις, την μια δίπλα απ’ την άλλη, σε γεμάτα από μουτζούρες χαρτιά. Όσο ο καιρός περνάει, η…

Η μελαγχολία της βροχής

Όχι, δεν την φοβάμαι την βροχή. Ούτε καν την μελαγχολική μορφή της. Γιατί οι σταγόνες που πέφτουνε στο τζάμι, μου θυμίζουν τον τρόπο που τα δάκρυα μου μουσκεύουν το χαρτί όσο γράφω… Μου αρέσει να την βλέπω να χαμηλώνει και να δυναμώνει ξανά, όπως το κλάμα. Όπως η ψυχολογία σου όταν δεν αντέχεις άλλο και…

Τέρατα κάτω από το κρεβάτι

Όλα τα παιδιά φοβούνται το τέρας κάτω από το κρεβάτι. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποιούμε… πως το τέρας βρίσκεται μέσα μας… Ό κάθε άνθρωπος έχει τα τέρατα, τους δαίμονές του. Χτυπάνε την νύχτα, τότε που πάνε να πέσουν οι άμυνες… Στοιχειώνουν, ελέγχουν, βασανίζουν, ακολουθούν όλη την υπόλοιπη μέρα. Δαίμονες, που δεν κρύβονται κάτω από τα έπιπλα, αλλά στο…

Έχω έναν φίλο!

Έχω έναν φίλο που του περνούσα αδιάφορη όταν πρωτογνωριστήκαμε.

Το παραμύθι των αθεράπευτα ερωτευμένων

Του δικού μας παραμυθιού το τέλος, ήταν προκαθορισμένο. Το ξέραμε πως ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος, όμως το παλέψαμε. Κρυφά απ’ όλους και απ’ όλα το παλέψαμε. Κρυμμένοι ακόμα και από τους ίδιους μας τους εαυτούς, για να μην χρειαστεί να παραδεχτούμε πως το ρολόι χτυπάει. Κάθε χτύπος κι ένα ράγισμα στην καρδιά, κάθε δευτερόλεπτο…

Εγώ φταίω, που μου δίνω ελπίδες…

Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να πιστεύουμε στο αδύνατο. Ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να έχουν τελειώσει, δεν σταματάμε να ελπίζουμε. Ελπίζουμε ότι θα βρούμε κάποιον  να μας πει πως όταν η σιωπή δεν θα είναι αρκετά ήσυχη, και όταν οι χτύποι της καρδιάς μας δεν θα είναι αρκετοί για να μας κάνουν να νιώσουμε…