Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς. (κριτική βιβλίου)

στις

Έχω καιρό να γράψω την άποψη μου για ένα βιβλίο. Χάθηκα. Το ξέρω. Έγραφα ανελλιπώς το δικό μου βιβλίο. Τώρα όμως που τελείωσε, επανήλθα δριμύτερος. Δεν επανήλθα βέβαια από μόνος μου. Αυτό το βιβλίο με «έσπρωξε» ξανά στον κόσμο της «κριτικής».

Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς.  Μου το έστειλαν πρόσφατα οι εκδόσεις κλειδάριθμος. Φοβήθηκα πως θα ήταν ακόμη ένα βιβλίο που «εκμεταλλεύεται» το τραγικό γεγονός και τις απάνθρωπες συνθήκες τω στρατοπέδων συγκέντρωσης. Πολλά βιβλία έχουν ως αφορμή εξάλλου το συγκεκριμένο θέμα, θεωρώντας οι συγγραφείς τους πως αυτό το γεγονός από μόνο του είναι επαρκές για την επιτυχία του βιβλίου τους. Όχι φυσικά!

Η βιβλιοθηκάριος του Άουσβιτς μπήκε μέσα στην καρδιά μου, μαζί με την Άννα Φρανκ, το νόημα της ζωής και το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα. Εντάσσεται πλέον στα 4 καλύτερα του συγκεκριμένου είδους. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, πιο συγκεκριμένα στην ιστορία της πρωταγωνίστριας, το βιβλίο μάς διδάσκει τη μαγεία των βιβλίων, η δύναμη των οποίων μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους να ταξιδεύουν ακόμη και σε τέτοιες σκληρές και βάναυσες συνθήκες.

92282443_2888273697922625_3281720283932655616_n

Μέσα σ’αυτό διακρίνουμε πολλές ιστορίες που αφορούν την προδοσία, τη διαφορετικότητα, την αγάπη, την παιδική αθωότητα, την ανάγκη για ελευθερία και ειρήνη. Δε βασίζεται απλώς στο τραγικό γεγονός αλλά εντάσσεται και μία ουσιαστική ιστορία μέσα σ’αυτό.

Κυρίως αγάπησα την «κρυφή βιβλιοθήκη» και τα «μαγικά βιβλία» (δε θα αναφέρω περισσότερα για να μην αποκαλύψω πολλά). Προς το τέλος του βιβλίου υπάρχει μία «έκπληξη», η οποία δίνει ακόμη μεγαλύτερη ένταση στο βιβλίο.

Δεν με κούρασε καθόλου κι επίσης δε με άφησε να το αφήσω. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μέσα από αυτό έμαθα ακόμη περισσότερα για το συγκεκριμένο συμβάν, χωρίς όμως να κουραστώ. Γενικότερα σιχαίνομαι τα ιστορικά βιβλία. Το συγκεκριμένο, ωστόσο, ενώ περιελάμβανε ιστορικά στοιχεία δεν με κούρασε καθόλου. Έζησα μαζί με τους ήρωες τον σπαραγμό, έμαθα εκτενέστερα για την κακία, το μίσος και την βαναυσότητα που μπορεί να διακατέχει το ανθρώπινο είδος.

Με την τριτοπρόσωπη αφήγηση αισθάνθηκα πως ήμουν μέσα, δίπλα στην πρωταγωνίστρια και παρατηρούσα κάθε κίνηση, κάθε σημείο του συγκεκριμένου μέρους. Τέλος, για να μη μακρηγορώ, μου άρεσε πολύ πως στο τέλος της ιστορίας εντάσσεται η συνάντηση του συγγραφέα με την πρωταγωνίστρια και η συζήτηση, η έρευνα γενικότερα που διεξήχθη για να μπορέσει ο συγγραφέας να γράψει την ιστορία.

Υ.Γ=  Μετά από την ανάγνωση του, ανυπομονώ να πάω στο συγκεκριμένο μέρος.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας.

Βρείτε το βιβλίο εδώ= http://www.klidarithmos.gr/h-vivliothikarios-tou-aousvits

Βρείτε μας στα social media= instagram =pythagoreio_theorima, facebook= Πυθαγόρειο Θεώρημα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s