Απωθημένα…

στις

Πόσα απωθημένα ακόμη αντέχεις να διαχειριστείς; Πόσα «όχι» είπες για να ζήσεις στην ασφάλεια σου; Πόσες φορές καταπίεσες το σώμα σου για να μπερδέψεις το μυαλό σου; 

Το θέμα με τα απωθημένα είναι πως δε σου επιτρέπουν να ζήσεις στο έπακρο την επιλογή στην οποία κατέληξες. Κι αν η επιλογή ήταν σωστή τότε γιατί τα βράδια θυμάσαι τις στιγμές που έζησες με εκείνον τον άνθρωπο; Γιατί δε μπορείς να ξεχάσεις τα φιλιά, την επαφή, το χαμόγελο του;

Αν πάλι το συγκεκριμένο απωθημένο ποτέ δεν το άγγιξες, δεν το έζησες, τότε γιατί πλάθεις ιστορίες, στιγμές, φαντασιώσεις στο μυαλό σου κάθε φορά που η ζωή σου δεν είναι έτσι όπως την επιθυμείς;

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να καταπιέζουμε συναισθήματα και πράξεις περιμένοντας, θεωρώντας πως η ζωή είναι ατέλειωτη. Κι όμως! Φτάνεις πλέον σ’ένα σημείο που αντιλαμβάνεσαι πως η άποψη του κόσμου, τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων και η ασφάλεια τέθηκαν τόσες φορές ως προτεραιότητα από εσένα. Κι εσύ; Για πόσο ακόμη θα κοροϊδεύεις τον εαυτό σου; Πότε θα ξεκινήσεις να ζεις; Για πόσο ακόμη θα πιστεύεις πως δεν θα ήσουν ευτυχισμένος αν επέλεγες τον άλλον δρόμο;

Ο φόβος με τα απωθημένα έγκειται πάντα στην επιστροφή τους. Όταν αυτά εμφανίζονται στη ζωή σου από το πουθενά, ταράζοντας την ασφαλή και βαρετή καθημερινότητά σου. Ζήστο. Μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Ρίσκαρε, ακόμη κι αν είχες μυθοποιήσει πλήρως τον άλλον άνθρωπο. Φτάσε στο τέλος αυτής της ζωής γεμάτος. Μην αφήσεις τα «αν» να σε ταλαιπωρούν κάθε φορά που η προγραμματισμένη σου ρουτίνα προδίδει την ανεπάρκεια της. Μπορεί να κλάψεις, να πονέσεις, να το μετανιώσεις αλλά θα έχεις ζήσει, για όσο διαρκέσει, μία εμπειρία που ήθελες.

Τα απωθημένα δημιουργούνται με τα «όχι» και τους φόβους σου και οι έντονες στιγμές με τα «ναι» και την τόλμη σου. Έχεις όμως το θάρρος να αναλάβεις την ευθύνη; Να γυρίσεις στον εαυτό σου και να πεις: Τουλάχιστον το έζησα!

Θα αξιολογήσεις εξάλλου τη ζωή σου όταν θα κλείσεις τα μάτια και θα σκεφτείς τις στιγμές, όχι τα λόγια, όχι τα καταπιεσμένα «φοβάμαι» και τα ψεύτικα «θέλω».  Κανείς δε μπορεί να ξεφύγει πραγματικά από τα απωθημένα. Οι πιο δειλοί πείθουν τον εαυτό τους και οι πιο τολμηροί μαζεύουν τα κομμάτια τους κάθε φορά που συνειδητοποιούσαν πως το απωθημένο ήταν απλά ένας μύθος. Τουλάχιστον πλέον ξέρουν.

Όσα περισσότερα «αν» έχεις στην καθημερινότητα σου τόσα περισσότερα «θέλω» θα δημιουργούνται σ’αυτή. Αλλά αλήθεια, πόσο χρόνο πιστεύεις πως έχεις;

Τόλμησε γιατί κανείς άλλος δε θα το κάνει για εσένα. Όποιο κι αν είναι το κόστος. Για να βρίσκεται μία σκέψη στο μυαλό σου τόσο συχνά μάλλον κάποιον λόγο θα χει. Είναι επικίνδυνο το άγνωστο, γεμάτο ελπίδες, μυθοποίηση. Αν όμως το γνωστό δε σε καλύπτει τότε πόσο σίγουρος είσαι πως θα σε απογοητεύσει το άγνωστο;

Υ.Γ=  Διάλυσε τα «αν» και αγάπα τα «θέλω» σου.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Βρείτε μας στα social media: instagram= pythagoreio_theorima

facebook= Πυθαγόρειο θεώρημα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s