Το μετρό

Έχεις άραγε ποτέ σκεφτεί ότι η ζωή που ζούμε, η καθημερινότητά μας, οι επιδερμικές σχέσεις και αλληλεπίδρασή μας με τους άλλους ανθρώπους μοιάζει τόσο πολύ με το μετρό· είναι η απόλυτη αντανάκλαση του ό,τι ζούμε…

Όλοι μας εν γένει γινόμαστε κυλιόμενες σκάλες. Βιαστικά κουβαλάμε επάνω μας ανθρώπους, ανθρώπους που πριν προλάβουμε να τους γνωρίσουμε βαθιά έχουν φτάσει στον προορισμό τους, μας έχουν «χρησιμοποιήσει» για μιαν ακούραστη άνοδο ή κάθοδό τους.

Τρέχουμε με μανία να προλάβουμε έναν συγκεκριμένο συρμό, επειδή δεν έχουμε μάθει να περιμένουμε· λες και μας διασφάλισε κανείς ότι όλα θα κινούνται βάσει δικού μας προγράμματος. Έτσι και με τους ανθρώπους, κυνηγάμε ανά περίοδο κάποιον συγκεκριμένο, επειδή δεν έχουμε μάθει να περιμένουμε τον επόμενο που θα μπούμε μέσα του ήρεμοι και όχι ασθμαίνοντες και φρενήρεις από το «κυνηγητό».

Και μόλις το πόδι μας περάσει το διάκενο, όλοι θα οπλιστούμε με τις ασπίδες της αδιαφορίας και θα απαγορεύσουμε στο βλέμμα μας να εστιάσει στους λοιπούς ανθρώπους· ανθρώπους σκυθρωπούς, χαρακωμένους από τις αντιξοότητες. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σπάσει τον μακρόκοσμό μας, αυτόν τον βολικό, τον συναισθηματικά ανέξοδο. Βλέπεις οι γνώσεις μας ξέμειναν (!) στο πρώτο ενικό πρόσωπο, στο εγώ. Άχρηστα τα υπόλοιπα πρόσωπα σε μιαν κοινωνία: «που ευαίσθητοι στη ζωή αργούν».

Συγχαρητήρια στον ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΓΑΛΑΝΗ που κατάφερε με το κείμενο του να βγει πέμπτος στον διαγωνισμό αρθρογραφίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s