«Κάποιος περίπατος, ένας πειρατής και μία επανάσταση»

στις

Αν είχες μερικά δευτερόλεπτα στη διάθεσή σου, ώστε να σκεφτείς την πιο ρομαντική, ερωτική, συγκινησιακά φορτισμένη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό ποια θα ήταν;

Πολλοί ίσως να απαντήσουν με την λέξη «έρωτας», ή κάποιο παράγωγο της λέξης « αγάπη». Ίσως κάποιοι απαντήσουν,απλά, με ένα αγαπημένο όνομα. Πόσοι είναι αυτοί που θα σκεφτούν, όμως, την λέξη « ελευθερία»; Ξύπνα ένα πρωινό, νωρίς, όχι επειδή έχεις να τρέξεις ως κάποια τράπεζα, ή να πάρεις το λεωφορείο ή να σταθείς ανυπόμονα στο φανάρι. Ξύπνα νωρίς και περπάτα σε έναν γνώριμο για εσένα δρόμο, ίσως αυτόν που παίρνεις πιο συχνά μέσα στη μέρα και παρατήρησε γύρω σου. Αυτό το μπαλκόνι που σαν μικρός κήπος λαθραία διοχετεύει οξυγόνο σε μια μικρή γειτονιά, κάποιες πορτοκαλί κουρτίνες που μαίνονται στον αέρα επειδή κάποιος θαρραλέος άφησε τέλη Νοέμβρη το παράθυρο ανοιχτό. Αν είσαι τυχερός και το επιτρέψει ο χειμωνιάτικος αέρας, προκλητικά αρώματα αχνιστού ψωμιού θα κατακλύσουν την μύτη σου. Δύσκολο πράγμα να περπατάς μόνος, αλλά για δες πόσα πράγματα πρόσεξες σε έναν περίπατο. Υπήρχε κάποτε ένας άνθρωπος, για μερικούς ποιητής για άλλους ανυπόφορος ιδεαλιστής για σένα και για μένα ίσως απλά ένας πειρατής δίχως πατρίδα. Ένας πειρατής που όπως είχε γράψει κάποτε, ο μόνος Θεός που υμνεί είναι η ελευθερία και η μόνη πατρίδα που νοσταλγεί η θάλασσα. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, αιώνες εναλλάχθηκαν αλλά η δυσκολία να γράψω τα λόγια του σε χρόνο αόριστο με κυριεύει. Εξάλλου, τα ιδανικά και οι αξίες ή οι τρυφερές κουβέντες αξίζει να βρίσκονται πάντα σε χρόνο ενεστώτα. Όταν άρχισα να διαβάζω τον José de Espronceda, το μυαλό μου ταξίδευε στα ισπανικά δειλινά που με πικρία άφησε πίσω. Ακούγοντας ένα από τα ποιήματά του σε μελοποιημένη μορφή αρχικά θεώρησα ότι αναφέρεται σε κάποιον πειρατή του 1800. Αυτός ο πειρατής, τελικά, ήταν και πάντα θα είναι ο José. Ένας ποιητής των ωκεανών που ποτέ δεν αποδέχθηκε ότι άνηκε σε κάποια χώρα, ότι περιορίζονταν η ύπαρξή του σε γεωγραφικά σύνορα. Ποιος είναι άραγε ελεύθερος; Ίσως αυτός που προχωράει, που διασχίζει δρόμους είτε σε στεριά είτε σε θάλασσα και αν δεν υπάρχουν τους δημιουργεί. Ίσως αυτός που μπορεί να επιλέγει πότε θα μείνει μόνος, που κλείνει το παράθυρο, τραβάει την κουρτίνα και όλος ο πόνος μένει έξω. Αλίμονο σε εσένα που η ίδια σου η ζωή είναι φορτίο που σε σκλαβώνει, αλλά δεν επαναστατείς. Πολλοί οι μορφωμένοι σκλάβοι, πολλοί οι ευγενείς είλωτες. Δούλοι της διπλανής πόρτας, δούλοι ναρκωμένοι από κρυσταλλωμένες επιθυμίες. Προχώρα λοιπόν, μόνο έτσι θα αντιληφθείς τις αλυσίδες σου.

Συγχαρητήρια στην Εμμανουέλα Αλεξάνδρου που κατάφερε με το κείμενο της να βγει 4η στον διαγωνισμό αρθρογραφίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s