Υπάρχει τελικά ανώδυνη αγάπη;

Θα ‘σουν – δε θα ‘σουν δέκα χρονών, μα εκείνη την μέρα την θυμάσαι σαν να ‘ταν χθες. Έπαιζες ανέμελος στο σχολικό προαύλιο, όταν –απρόσμενα-  έφτασε στ’ αφτιά σου ο ψίθυρος απ’ το έκπληκτο στόμα της συμμαθήτριας , που μόλις είχε μάθει το φοβερό μυστικό: «ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει· είναι ψέματα. Είδα πέρσι τον μπαμπά μου να βάζει κρυφά το δώρο μου κάτω από το δέντρο». Δίχως να το καλοσκεφτείς, έσπευσες να υπερασπιστείς την αλήθεια σου, μα σε περικύκλωσαν τα χλευαστικά γέλια των συμμαθητών σου.

Γύρισες τρέχοντας στο καταφύγιό σου, περιμένοντας εναγωνίως να δεις τα χείλη των γονιών σου να διαψεύδουν αυτή την απαίσια φήμη. Σαστισμένος, είδες τα μάτια τους να χαϊδεύουν νευρικά το πάτωμα .Στην αρχή, θύμωσες με τον μπαμπά , που σου αγόραζε κρυφά τα δώρα και με τη μαμά, που έτρωγε αξημέρωτα το «κέρασμα», αφήνοντας δεξιοτεχνικά λιγοστά ψίχουλα στο χριστουγεννιάτικο πιατάκι. Πέρασαν μέρες , μέχρι να συνειδητοποιήσει το αθώο σου μυαλουδάκι τα λόγια που ‘χε ακούσει. Υπήρξαν αρκετές φορές. που βούρκωσες αντικρίζοντας κουκλάκια ή χαλκομανίες με τον λατρευτό σου γεράκο να σου χαμογελά. Βλέπεις, για την παιδική ψυχή σου αποτελούσε  πλήγμα μια τέτοια φανέρωση. Δεν ήταν  μόνο η απογοήτευση για την ανυπαρξία του γλυκού κοκκινοντυμένου παππούλη που σε λύπησε·  πιο πολύ πόνεσε η διαπίστωση ότι τούτος ο κόσμος δεν είναι δα και τόσο μαγικός, όσο περίμενες· μάλλον, ξέχασαν να τον ποτίσουν με αστερόσκονη.

Ήταν τότε η πρώτη φορά που βίωσες πόσο γλυκό μπορεί να γίνει ένα ψέμα, ειδικά όταν απέναντι δεσπόζει μια αλήθεια θεόπικρη.

Μεγάλωσες. Τα χρόνια πέρασαν κι σου επιφύλαξαν κι άλλες αποκαλύψεις – πολύ πιο σοκαριστικές. Οι φίλοι  που ορκίζονταν πώς θα ‘διναν και τη ζωή τους για σένα, χάθηκαν στα πρώτα σου σκοτάδια· οι άνθρωποι που σου ‘ταξαν παντοτινή αγάπη, κατέβασαν ενοχικά το βλέμμα τους, καθώς σου εξομολογούνταν πώς όλα τελείωσαν για ‘κείνους · οι θερμοί υποστηρικτές του ταλέντου σου άρπαξαν το φτυάρι κι άρχισαν να σε θάβουν πίσω απ’ την πλάτη σου · οι υπεράνω πάσης υποψίας μετατράπηκαν σε ενόχους, απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Τα γεγονότα πήραν συχνά περίεργη τροπή  κι εσύ γέλασες κυνικά στη θύμηση της κατάρρευσης  του χριστουγεννιάτικου παραμυθιού σου.

Δεν το ‘βαλες κάτω, όμως. Έπεσες, μα σηκώθηκες· σ’ έριξαν, μα δεν έμεινες να τους κοιτάς απ’ τον πάτο· λύγισες, μα πάλεψες· πικράθηκες, μα ωρίμασες.

Ακόμη απογοητεύεσαι, όταν αποδεικνύονται ψεύτικα τ’ «αληθινά» σου, μα στέκεις όρθιος με περίσσεια τόλμη. Μια εσωτερική φωνή σού υπενθυμίζει πώς οι αυταπάτες δεν έχουν κανένα νόημα, όσο δελεαστικές κι αν μοιάζουν. Άλλωστε, αν περιτριγυρίζεσαι από νοθευμένη «αγάπη», εμποδίζεις την πραγματική να σε πλησιάσει. Γι’ αυτό κι εσύ επιλέγεις την αλήθεια – κι ας είναι συχνά σκληρή κι επώδυνη. Προτιμάς να μάθεις ποιες λίρες της ζωής σου είναι κάλπικες, ώστε ν’ αφήσεις τις χρυσές γνήσια να σε πλουτίσουν.

( Και επειδή ανέκαθεν σου τρυπούσαν την καρδιά όσοι υποστήριζαν πώς κανένας χαρωπός παππούς δεν μοιράζει δώρα τα Χριστούγεννα, αποφάσισες να μιμηθείς  εκείνους τους άλλους – τους διαφορετικούς- που έκαναν τη ζωή παραμυθένια Αποφάσισες να γίνεις ένας Άγιος Βασίλης υπαρκτός· μια αλήθεια, που καθόλου δεν πονά· αντίθετα, γιατρεύει.) 

 

 

 

 

 

 

Γράφει η Βίκυ Μπάλλου!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: