(2ο άρθρο)Ταμπέλα; Ευχαριστώ δε θα πάρω.

Θυμάμαι τον πατέρα μου να λέει πάντα σε κάθε μας ταξίδι: «Μη δίνεις βάση στις ταμπέλες κάνουν πολλά λάθη και οι περισσότερες είναι χαλασμένες. Το δρόμο σου να βλέπεις και να ξέρεις που πηγαίνεις αυτό έχει σημασία». Με το πέρασμα του χρόνου ούσα πλέον η ίδια οδηγός του αυτοκινήτου αλλά και της ζωής μου κατάλαβα τι ουσιαστικά με συμβούλευε. Και κάπως έτσι φτάνουμε σχεδόν στα τέλη του 2018 σε μια κοινωνία που δείχνει να εξελίσσεται μα, κάτι να μένει σταθερό και να ενισχύεται αντί να εκλείπει .

Αυτό δεν είναι άλλο από τη συνήθεια κατηγοριοποίησης και ας μου επιτραπεί ο όρος «ταμπελοποίησης» των ανθρώπων. Δε ξέρω πως είναι εύκολο να κρίνεις ζωές απλά κοιτώντας την επιφάνεια τους . Δε το έβρισκα ποτέ σωστό , πόσο μάλλον ενδιαφέρον. Πως κρίνεται ένας άγνωστος ,ένας περαστικός που έχει διαφορετικό χρώμα , εθνικότητα , κιλά, σεξουαλικό προσανατολισμό (η λίστα είναι ανεξάντλητη). Και εν τέλει πως κρίνεται ο τρόπος που έχει επιλέξει ένας άνθρωπος να αλληλεπιδρά με τη κοινωνία ;

Το άρθρο λοιπόν  αυτό, έχει σκοπό την από-περιθωριοποίηση ανθρώπων μιας και τελευταία η έννοια του περιθωρίου έχει διευρυνθεί επικίνδυνα. Έτσι περιθώριο δεν είναι ένα παιδί ασυνόδευτο μέσα σε μια βάρκα που παλεύει με μόνο σύμμαχο το ένστικτο της επιβίωσης. Δεν είναι περιθώριο μια γυναίκα που βρήκε τη δύναμη να καταγγείλει το βιαστή της ακόμα και 20 χρόνια μετά. Δεν είναι περιθώριο ένας ενήλικας με σύνδρομο Down. Φυσικά και έχει το ίδιο δικαίωμα στη κοινωνικοποίηση. Περιθώριο εν τέλει δεν είναι η διαφορά από τη πλειοψηφία .

Βέβαια άξιο απορίας είναι πως έτσι, σκέφτεται και να ενεργεί η σύγχρονη Ελλάδα , στην οποία αντιστοιχούν  τα υψηλότερα ποσοστά μόρφωσης στη νεότερη ιστορία της . Κάτι που δε σας κρύβω με κάνει ακόμη πιο σκεπτική ,καθώς αποδεικνύεται πως  όταν μιλάμε για μόρφωση σίγουρα δε πρέπει αυτή να ταυτίζεται με τη γενικότερη έννοια της παιδείας και πόσο μάλλον με την εσωτερική καλλιέργεια του καθενός. Ξέρετε, η κρίση των τελευταίων χρόνων έβγαλε στην επιφάνεια πολλά και καλά κρυμμένα κόμπλεξ που είναι έτοιμα να κατασπαράξουν ότι έχει τη τάση να τα διαλύει.

Έχουμε όμως αναρωτηθεί όλοι μας πόσες από αυτές τις ταμπέλες κουβαλάμε; Στην εποχή της εικόνας και τη δύναμη αυτής πως επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να εξαπατώνται από μια «τύποις» αλήθεια και μια υποτιθέμενη ελευθερία; Πως γίνεται τα μάτια μας να κοιτούν παθητικά και η καρδιά μας να είναι κρύα απέναντι στην αγάπη το πόνο ή την ανάγκη; Πως χάσαμε το δρόμο μας;
Συγχαρητήρια στη Μύριαμ Παρασκευοπούλου που βγήκε 2η στον διαγωνισμό αρθρογραφίας γι’αυτό και θα ενταχθεί και η ίδια στη συντακτική μας ομάδα!
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s