Μία ξεχωριστή συνάντηση

Πόσο θα ήθελα να είχα και να είχες την ψυχή ενός παιδιού. Πάντα αθώα κι ευγενική, να ζητάει στοργή και να δίνει μόνο αγάπη. Αυτό το παιδί να το κοιτώ στα μάτια και να μου βγάζουν μόνο αληθινά «σ’ αγαπώ» με ένα αργό ανοιγοκλείσιμό τους.

Ανακαλύφθηκε το «Προβλήθηκε», Χάθηκε το Θάρρος

Θέλω να ανοίξω μία Α4 και να αρχίζω να γράφω. Να γράφω με τα χέρια μου. Με τα δάκτυλα μου και ένα στυλό ανάμεσα. Αν κάνω λάθος, να κάνω μουτζούρα σαν κι εκείνες που κάναμε παιδιά. Να μη πατάω πλήκτρα αντί να ζωγραφίζω γράμματα. Να μη πατάω backspace αντί να τραβάω γραμμές διαγραφής.

Κριτική για το βιβλίο «Πέρασε μισός αιώνας Θεέ μου»

Πριν λίγες εβδομάδες με πήρε τηλέφωνο μία ευγενέστατη κυρία, που ονομαζόταν «Κλειώ ΣΟΦΡΑ».Με ρώτησε αν είχα χρόνο να μου στείλει το βιβλίο της για να το διαβάσω και να γράψω την κριτική μου.Αυτό που εκτίμησα ιδιαίτερα ήταν η φράση που μου είπε»Θέλω να γράψετε μία σκληρή κριτική».

Κριτική για το βιβλίο «Να σκέφτεσαι,Να αισθάνεσαι, Να ακούς» από τη Σέβη!

Καλημέρα φίλοι μου! Σήμερα, θα σας μιλήσω για το βιβλίο του διαδικτυακού μου φίλου Πυθαγόρα. Το βιβλίο περιέχει εικοσιδύο κείμενα για τον άνθρωπο, τη διαφορετικότητα, τον έρωτα, την αγάπη, τη ζωή, τις μοιραίες συναντήσεις και τα βασανιστικά «αν».

Κριτική για το βιβλίο «Καινούργιο αγόρι»

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ μου έστειλαν το βιβλίο «Καινούργιο αγόρι» για να το διαβάσω και να σας γράψω την άποψη-κριτική μου. Η αλήθεια είναι πως από τον τίτλο και το σχόλιο πάνω από αυτόν «Ο Σαίξπηρ ξαναγράφεται από μεγάλους συγγραφείς» ήμουν ευνοικά διακείμενος γι’αυτό.

Ένα φιλί απ΄το κενό, ένα φιλί τόσο κοινό που σου’χα δώσει..τι έχεις νοιώσει;

Το υποσχέθηκα. Δεν θα σου έστελνα ποτέ. Μα σε σκέφτηκα και το χαμόγελο μου, ήταν σαν μικρού παιδιού όταν του φέρνεις γλυκίσματα. Κι αν τώρα πια σε ενοχλώ, καθόλου δεν με ενδιαφέρει. Αποφάσισα να σου μιλήσω.

Κι αν πληγωθείς…

Κι αν πληγωθείς βαθιά και ξέρεις πως είναι να δακρύζεις στα τριαντάφυλλα, μην ξανααφήσεις κανέναν με μαχαίρι να σκίσει την αγάπη σου.

Εσύ ποια μάσκα θα φορέσεις σήμερα;

Από μικροί μαθαίνουμε πως πρέπει να είμαστε αυθεντικοί.Οφείλουμε, σύμφωνα με το «ευ ζην» να εκφράζουμε πάντα με ειλικρίνεια τις σκέψεις μας, τα θέλω και τους φόβους μας. Έρχεται όμως η στιγμή που μαθαίνουμε πως τα «πρέπει» είναι πιο σημαντικά από τα «θέλω».Πως το «φαίνεσθαι»έχει μεγαλύτερη αξία από το «είναι».