Μ.Μ.Μ.: Η Αγία … Εξάδα!

Δεν πήρες ακόμα δίπλωμα οδήγησης; Έχεις δίπλωμα, αλλά το αυτοκίνητο υπάρχει μόνο στη φαντασία σου; Το αμαξάκι σου είναι παρκαρισμένο στην μπροστινή αυλή γιατί δεν έχεις λεφτά για βενζίνη; Στη δουλειά / σχολή σου δεν υπάρχει parking ούτε για δείγμα; Το οικογενειακό μέσο μεταφοράς είναι καπαρωμένο από τον / την σύζυγο;

Χέρια μικρά…

Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ μου έστειλαν το βιβλίο «Χέρια μικρά» του Andres Barba προκειμένου να το διαβάσω και να γράψω την άποψη μου. 

Άκου Ανθρωπάκο!

Καλησπέρα φίλοι μου, Η αλήθεια είναι ότι πέρασε αρκετός καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο. Θα ήθελα να σημειωθεί από την αρχή πως στο οπισθόφυλλο αναγράφεται το εξής: «Διαχρονικά έργα σημαντικών συγγραφέων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της κριτικής σκέψης.» και ειλικρινά ισχυεί, γι΄αυτό και αυτή η κριτική είναι λίγο μπερδεμένη.

Πατημασιές στην άμμο…

Καλησπέρα φίλοι μου, Σήμερα έχω επιστρέψει με ένα βιβλίο που διάβασα κατά τη διάρκεια των γιορτών(έχουν περάσει αρκετοί μήνες, ισχύει!) και μου το χάρισε μια φίλη της μητέρας μου. Το βιβλίο λέγεται «Πατημασιές στην άμμο» της Μ. Καλεώδη από εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.

Περί ποίησης

Ημέρα Τετάρτη. Ώρα 1η. Ακόμα δεν μπορείς να καταλάβεις πώς σηκώθηκες από το κρεβάτι 8 το πρωί. Και δεν πρόλαβες να κάνεις και ένα τσιγάρο, γαμώτο. Ευτυχώς καφέ πήρες από το κυλικείο. Βλέπεις τον καθηγητή της Λογοτεχνίας να μπαίνει με βαριεστημένα βήματα στην αίθουσα.

Όταν εσύ κοιμάσαι…

Άλλη μία νύχτα κουρνιάζω δίπλα σου σε αυτό το στενό κρεβάτι, που λες και φτιάχτηκε μόνο για εμάς τους δύο. Εκεί, μέσα στην αγκαλιά σου, είναι όλος μου ο κόσμος. Χαμογελώ ευτυχισμένη και δεν αργώ να αποκοιμηθώ, καθώς τα χείλη σου αφήνουν απαλά ένα φιλί στα μαλλιά μου… εσύ μένεις εκεί, ξύπνιος να με αγκαλιάζεις…

Το νόημα της ζωής (κριτική)

Σήμερα ολοκλήρωσα το βιβλίο «Το νόημα της ζωής» του ΒΙΚΤΟΡ ΦΡΑΝΚΛ από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα ακριβώς αν εντάσσεται στα ιστορικά βιβλία ή στα ψυχολογικά. Ήταν ο μοναδικός ενδοιασμός μου καθώς αποφεύγω την πρώτη κατηγορία και λατρεύω τη δεύτερη.

Σκέψεις!

Καθημερινότητα. Εξαντλητική καθημερινότητα. Δουλειές, μαθήματα, πρόβες. Γυρνάς μετά από μια κουραστική μέρα σπίτι και ξαπλώνεις επιτέλους να χαλαρώσεις. Και έρχονται. Ναι, ναι σου χτυπούν και εσύ αβίαστα ανοίγεις.

Ψυχοφθόρα συνήθεια.

Να ‘μαστε, αγάπη μου. Και πάλι εδώ. Στα γνωστά μας στέκια. Το σκηνικό ίδιο κι απαράλλαχτο, καιρό τώρα.

Αφήστε με να κλάψω

Από μικρό παιδί προσπάθησαν να με κάνουν να μην κλαίω. Συνέχεια μου έλεγαν «τα…μεγάλα παιδιά δεν κλαίνε! ‘’ και με αυτόν τον τρόπο με έκαναν να αισθάνομαι μεγαλύτερος.