Το πρωινό μου ταξίδι

Σήμερα ξύπνησα νωρίς. Με φωτογράφησε η καινούργια ημέρα στη μεγάλη μου βεράντα της μονοκατοικίας μου με φόντο το χάραμα και με το γρατζουνισμένο ήχο των πρωινών οχημάτων με προορισμό την εργασία τους. Ωραία η πρωινή έκθεση στον κόσμο την ώρα που ξημερώνει αλλά το άγχος που σου προκαλεί η πόλη και η έντασή της δε…

Oι καρδιές και τα χρώματά τους

Οι καρδιές είναι σαν τα λουλούδια. Χρωματιστά αλλά με προσωπικότητα. Την κόκκινη καρδιά μην τη φοβάσαι. Είναι η μικρότερη σε ηλικία απ’ όλες. Να την προσέχεις σαν τα μάτια σου.

Όπως εσύ σε ονειρεύτηκες!

Όνειρα.Άλλα πραγματοποιούνται κι άλλα μένουν στιβαγμένα μέσα στα μικρά σκονισμένα κουτάκια του δωματίου μας.Από φόβο; Από τη μανία μας να συγχέουμε το «θέλω» με το «μπορώ»;Αφού το «θέλω» πολλές φορές ξεπερνά τα όρια τότε το μπορώ φαντάζει πιο αδύναμο απέναντι του.

Ο “εφιάλτης” των αριθμών….

Νούμερα. Από μικρή ηλικία αυτή η λέξη μας είναι πολύ οικεία. Βαθμοί στα σχολεία, επιτυχία στις εξετάσεις, μισθός δείχνουν αν είσαι πετυχημένος η όχι. Γιατί δυστυχώς έχουν μπει οι αριθμοί μέσα στη ζωή μας.

Δεν είσαι τέλειος…Ε και;

Από πολύ μικρούς μας προβάλλουν πρότυπα «τελειότητας», το τέλειο σπίτι, η τέλεια οικογένεια, η τέλεια σχέση, η τέλεια δουλειά, το τέλειο σώμα, η τέλεια εμφάνιση, η τέλεια συμπεριφορά.

Αν μ’αγαπάς, γιατί;

 Είμαι πεσμένη στο πάτωμα και δε νιώθω τα χέρια μου. Πονάνε. Αισθάνομαι βαριά, χτυπημένη παντού, η αίσθηση είναι κάπως σαν την πτώση από τον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Γύρω μου παντού πεταμένα γυαλιά, σπασμένα πράγματα, το τραπέζι, οι καρέκλες αναποδογυρισμένες, το απόλυτο χάος. Κόποι μιας ζωής διαλυμένοι. Νιώθω πώς θέλω να κλάψω μα πάλι δεν…

Για σένα…

Για ‘σένα που αντίκρισες το πρωί στον καθρέφτη έναν ξένο να σε κοιτά. Για ‘σένα που βολεύτηκες στα δεδομένα σου και δεν έψαξες για ζητούμενα. Για ‘σένα που δεν αγκάλιασες, επειδή ντράπηκες.

Μην εγκαταλείπεις…

Η πλειονότητα των ανθρώπων θέλει στην ζωή του να έχει ανθρώπους, επιζητά την συντροφικότητα, την παρέα, την φιλία, τον έρωτα . Είμαστε άνθρωποι και έχουμε ανάγκη να ζούμε όλοι, μηδενός εξαιρουμένου θεωρώ, ανάμεσα και κυρίως μαζί με ανθρώπους.

Φταίω κι εγώ!

Μέρα χαράς για κάποιους, μέρα πένθους για κάποιους άλλους. Άλλα σπίτια βυθίζονται στο πένθος , άλλα βιώνουν κάποια χαρά. Το σίγουρο είναι βέβαια, πως είναι απρόβλεπτο το πως κινείται η ζωή.

23 χρόνων επιστήμονας….

Μετακομίζω και μαζί με μενα μετακομίζουν χιλιάδες. Ξεκολλάω τις χαμογελαστές φωτογραφίες από τον τοίχο και την ίδια στιγμή τις νιώθω να μπαίνουν σε μια κορνίζα σε ένα μέρος ξένο κάπου σε ένα δωμάτιο μακριά στην Ευρώπη.