Η πόρτα!

Μήπως να χτυπήσω; – Μ ακούει κανείς; Δεν θέλω να πεθάνω, δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Δεν ξέρω αν θα είμαι ποτέ αλλά σίγουρα δεν είναι τώρα η ώρα. Δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα στη ζωή μου, δεν φτάνουν αυτά τα λίγα που έχω κάνει, αυτά που έχω ζήσει. Γιατί άργησα; Τι περίμενα; Πότε περίμενα να…

Το πιο γλυκό μου «ρίσκο»

Πάντα φοβόμουν να ρισκάρω. Το ξέρεις αυτό. Επέλεγα πάντα την πιο ασφαλή επιλογή, το πιο ασφαλές «ρίσκο». Κι έπειτα ήρθες εσύ… Το ξέρεις πως τίποτα δεν ήταν σωστό μεταξύ μας. Από την αρχή. Όλα λάθος κι όλα τόσο σωστά μεταξύ μας. Τόσο παράνομα, έντονα, περίεργα, ελεύθερα, αβίαστα. Με εμάς τους δυο τίποτα δεν είναι φυσιολογικό….

Να είσαι ευγνώμων κι όχι αγνώμων.

Να είσαι ευγνώμων με όλα όσα έχεις. Πολλά ή λίγα, αυτά που θες ή που δεν έχεις σκεφτεί ότι θες. Να νιώθεις ωραία που ζεις, που είσαι υγιής και ενυπάρχεις σε αυτό που καλούμαι κόσμο. Να μην θες το ανικανοποίητο συνεχώς και ακόμα και αν νιώθεις πως το θες, να ψάχνεις την ολοκλήρωση σε πράγματα…

Παύση…

Παύση 6:00 πμ   Το ξυπνητήρι χτυπάει με τον συνηθισμένο ενοχλητικό ήχο. Σκέφτεσαι για μια ακόμη φορά να τον αλλάξεις σε ένα τραγούδι που ίσως βοηθήσει να ξεκινήσεις λίγο πιο ευχάριστα την μέρα σου. Το κλείνεις.  Κρατιέσαι για λίγο ακόμη στο πιο όμορφο σημείο του ονείρου σου. Χαμογελάς. Παύση. Σε εκείνα τα δύο, τρία δευτερόλεπτο…

Ορτανσίες!

Αγαπητοί, λίγο πριν κλείσουμε, είναι απαραίτητη η νύξη σ’ ένα κομβικό θέμα των ημερών, που όπως οι περισσότεροι υποψιάζεστε, δεν είναι άλλο παρά το άνοιγμά μας στην ισραηλινή αγορά». Ακούγοντας τα τελευταία λόγια του διευθυντή, ξεφύσησε εκνευρισμένος. Οι δείκτες του ρολογιού σχημάτιζαν μια κάθετη γραμμή χωρίζοντας το χρόνο στα δύο. Αν ήθελε να φέρει εις…

Αύγουστος!

Τ’ ακροδάχτυλά μου άγγιξαν διστακτικά το ημερολόγιο τοίχου. Με μια αδέξια κίνηση, τσαλάκωσαν το χθες κι έμειναν να ψηλαφίζουν την ολοκαίνουργια γυαλιστερή σελίδα. 23 Αυγούστου – πέρασε ο καιρός. Ο χτύπος της εξώπορτας θρυψάλιασε τη σιωπή του δωματίου. Μια σκονισμένη απ’ τη λήθη καθημερινότητα αναζητούσε διακαώς το μερτικό της. Έπρεπε ν’ ανασυνταχθώ. Γέμισαν οι μπαταρίες,…

«Νιώσε διαφορετικά»

Έχει μέρες που αποφάσισα να παρακολουθήσω τους ανθρώπους γύρω μου. Θέλησα άραγε να ταυτιστώ; Θέλησα να πάρω απαντήσεις σε εσωτερικά ερωτήματα που έθετα κατά καιρούς; Δεν ήξερα και δεν ξέρω ακόμη τον λόγο που το έκανα. Όμως έγινε. Έγινε μηχανικά. Όπως όλοι έτσι κι εγώ σε μια ρουτίνα δουλειάς-σπίτι και τούμπαλιν , κοιτούσα με επιμονή…

Η Γενεαλογία της Νεοηθικής

Με μία πρόχειρη έρευνα βρίσκω ότι το φιλοσοφικό βιβλίο «Η Γενεαλογία της Ηθικής» του Φρίντριχ Νίτσε γράφτηκε ελάχιστα χρόνια πριν τα 1890. Ήταν ένα βιβλίο που με καθήλωσε προσωπικά όταν το είχα διαβάσει πριν κάποια χρόνια. Η συμβολική του βάση μπορεί να σταθεί μέχρι σήμερα και να συγκριθεί ευθέως με το σήμερα ώστε να λάβουμε…

Οι «άλλες»… παραλίες…

Αύγουστος του 19. Αύγουστος του 18. Βλέποντας κάθε Αύγουστο να περνά, παρατηρώντας το καλοκαίρι και τις κινήσεις των ανθρώπων η ίδια εντύπωση επαναλαμβάνεται: Οι σχέσεις είναι σαν τις παραλίες• Οι παραλίες των πολλών και οι «άλλες»… παραλίες! Στις παραλίες των πολλών κάθε ατομικότητα χάνεται. Ένας άμορφος χυλός όλος ο όχλος. Ταυτότητα στη συμπεριφορά, στην ένδυση,…

Πριν φύγεις θέλω να μου βρεις ΕΣΈΝΑ…

Αποφάσισες να φύγεις, να σπάσεις αυτό που χρόνια προσπαθούσαμε να κρατήσουμε άτρωτο, αναλλοίωτο, σταθερό. Ξέρω, όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν. Ξέρω πως λίγες αγάπες έχουν happy end, ίσως απλώς δεν περίμενα η δική μας να μην ανήκει σ’αυτές. Κι όμως, φεύγεις και μαζί σου παίρνεις όλη τη χαρά που μου δημιουργούσες, την ηρεμία, τη σταθερότητα,…