Ρωσία, Μόσχα.

Ρωσία, Μόσχα Τούτο το δειλινό το εξασθενημένο φως του ήλιου έσταζε θαμπό στους κρυστάλλους που κρέμονταν απ’ τους χρωματιστούς κρεμμυδόσχημους τρούλους του καθεδρικού ναού Αγίου Βασιλείου. Η κόκκινη πλατεία σκεπασμένη ήτανε ολότελα με ένα λευκό πέπλο φρέσκου χιονιού. Οι γυμνές μου πατούσες έλιωναν, καυτές καθώς ήταν, τις νιφάδες, το γυμνό μου κορμί με το αίμα…

Να σε αγαπάς!

Στα 8 μου χρόνια, ο παιδίατρος μού είπε με χιουμοριστικό ύφος, «Την επόμενη φορά που θα έρθετε να μην έχεις περάσει τα 40 κιλά, εντάξει;». Λίγες μέρες μετά, άκουσα τη μαμά μου να ρωτάει τη δασκάλα του μπαλέτου εάν θα χάσω την κοιλίτσα μου, και η δασκάλα απάντησε ότι με το μπαλέτο δεν μπορώ να…

Τρίχες

Πέρα από τον ασυγκράτητο οχετό που βγαίνει καθημερινά από το στόμα ανθρώπων παντός φύλου περί αισθητικής  για το τι πρέπει να κάνουμε ή όχι με το γυναικείο σώμα μας, ή το τι πρέπει να κάνουν οι άνδρες με την αρρενωπότητά τους και τα στερεότυπα που ορίστηκαν εκατοντάδες χρόνια πίσω με τις πεποιθήσεις της εκάστοτε εποχής, πλέον…

«Τι θυμάσαι απ’ τον θάνατό σου;» Κριτική από την Μαρίνα Παναγοπούλου.

So hello there είμαι η Μαρίνα και αυτή είναι η πρώτη μου κριτική και δεν μπορούσα να κρατήσω τον εαυτό μου από το να γράψω για καλύτερο βιβλίο που διάβασα την χρόνια που μας πέρασε. Τι θυμάσαι από το θάνατο σου λοιπόν. Ένα βιβλίο που με άγγιξε με ένα πολύ όμορφο τρόπο. Σκέψεις, εικόνες και…

Χόρευε

Κοίταξε στον καθρέφτη της, και ένα ζευγάρι κόκκινα μάτια της ανταπέδωσαν το βλέμμα. Ήταν δύσκολο να το παραδεχτεί, αλλά μισούσε αυτό που έβλεπε. Όχι τόσο για την ίδια, αλλά για ό,τι της συνέβαινε. Ήταν άραγε γραφτό της να μη μπορεί να κάνει τίποτα από αυτά που αγαπά; Να είναι – να νιώθει- αποτυχημένη; Σκούπισε τα…

Απόσταση.

Πολλοί την μισούν. Τη θεωρούν εμπόδιο. Αισθάνονται πως τους πνίγει. Πως, όταν έχουν ανάγκη μία αγκαλιά, ένα φιλί, αυτή γελά σε μία γωνιά. Το μόνο τους καταφύγιο, όπου δίνουν ραντεβού με τους αγαπημένους τους που βρίσκονται μακριά, είναι τα όνειρα. Η θάλασσα και η στεριά γίνονται οι εχθροί τους. Πόσα διλήμματα έχει γεννήσει η απόσταση; Πόσα ρίσκα καλεί τους ανθρώπους…

Μου χαρίζεις τη φιλία σου;

Φίλοι. Φίλοι από την ίδια γειτονιά. Φίλοι διασκορπισμένοι σε όλη την χώρα, σε όλο τον κόσμο. Φίλοι των δύο μηνών ή των δεκαπέντε χρόνων. Φίλοι που δεν υπολογίζουν αποστάσεις, ώρες κοινής ησυχίας, λογαριασμούς τηλεφώνου, υποχρεώσεις. Φίλοι που θα σε σκεφτούν αμέσως μόλις ξυπνήσουν νωρίς το πρωί και θα σε καληνυχτίσουν αργά το βράδυ. Φίλοι που…

Δεν πειράζει.

Ο ήχος της βροχής χτυπάει ρυθμικά το παράθυρο και που και που ακούγεται από μακριά ένας κεραυνός. Το δωμάτιο φωτίζεται από μερικά αναμμένα κεριά και τίποτα άλλο. Ένα παράθυρο ανοίγει από τον αέρα και η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος ανακατεύεται με τη βανίλια των κεριών. Εκείνη είναι τυλιγμένη με μια κουβέρτα που έχει ακόμα το…

Αγαπητέ μελλοντικέ μου εαυτέ…

Αγαπητέ μελλοντικέ μου εαυτέ, Δεν ξέρω πόσα χρόνια μετά  θα διαβάσεις αυτό το σημείωμα. Όποτε και αν το διαβάσεις, εύχομαι να είσαι καλά, υγιής και με ανθρώπους που σε αγαπούν και τους αγαπάς.   Δεν έχω ιδέα πώς είσαι αυτή τη στιγμή στη ζωή σου. Αν όλα έχουν πάει κατ΄ ευχήν, αποφοίτησες από κάποιο τμήμα…

1 λεπτό

Αν τώρα, κάποιος σου έλεγε ότι έχεις μόνο ένα λεπτό να ζήσεις, τι θα γινόταν; 1 λεπτό, 60 δευτερόλεπτα, 60 με 100 χτύποι της καρδιάς. Θα φοβόσουν, θα σκεφτόσουν; Και το πιο σημαντικό απ’ όλα: για ποιο πράγμα θα μετάνιωνες; Για κάτι που έκανες; Που δεν έκανες; Θα ήσουν ευτυχισμένος με τις αποφάσεις σου, με…